Een dag uit het leven van Sebastiaan van Luik, ambulante behandelaar bij Fivoor

Ik ben als basispsycholoog werkzaam bij de forensische polikliniek van Fivoor in Rotterdam, binnen de organisatie zit ik in het team wat zich specialiseert in trauma en persoonlijkheidsproblematiek. Mijn persoonlijke specialisatie in het team is seksueel grensoverschrijdend gedrag.

Mijn werkdag begint om kwart voor acht, dat is het moment dat ik in Amsterdam op de trein stap. Ik gebruik deze tijd om (met privacy scherm!) te mailen, rapportages te schrijven en behandelingen voor te bereiden. Aangekomen in Rotterdam loop ik naar de polikliniek van Fivoor, die is gevestigd aan de Diergaardesingel, naast de bekende (en vroeger beruchte) west-kruiskade. Dat is 10 minuten te voet. Rond kwart voor negen kom ik de poli binnen en probeer ik eerst collega’s te vinden waar ik mondeling mee wil overleggen, later op de dag is hier dikwijls geen tijd voor. Tussen tien en twaalf uur heb ik een intakegesprek samen met de GZ-Psycholoog. Tijdens de intake proberen we een globaal beeld te krijgen van het delictgedrag, psychische problematiek en de sociaal-maatschappelijke situatie van patiënt.

Als er geen intakes zijn heb ik in de ochtend meestal twee of drie behandelgesprekken. Om twaalf uur heeft ieder team een half uur durende overdracht. Als behandelaren in de forensische GGZ zien wij vooral patiënten met meervoudige complexe problematiek. Tijdens de overdracht houden wij elkaar op de hoogte van problematische patiënten en geven we intercollegiaal advies.

Na de lunch, rond één uur zie ik wederom twee of drie patiënten voor behandelgesprekken. De meeste van mijn behandelingen bestaan uit agressieregulatietrainingen of cognitieve gedragstherapie gericht op zedenproblematiek. Twee keer per week geef ik samen met een collega de groepsbehandeling voor seksueel grensoverschrijdende gedrag. In de groepen behandelen wij tien tot twaalf mannen met als doel inzicht in de factoren die hebben geleid tot het delict, en vermindering van het recidiverisico. Daarnaast ga ik één à twee keer per maand een middag naar de gevangenis om daar in opdracht van de reclassering psychodiagnostisch onderzoek te doen. De reclassering wil dan meestal weten of iemand baat kan hebben bij behandeling of begeleiding met praktische zaken. Rond een uur of vijf ben ik dan terug op de polikliniek en sluit ik samen met mijn collega’s het pand af.

Sebastiaan van Luik