Ken je dat gevoel…

Sandra Rethmeier | 26-06-2019
Vlak voor de zomer is het altijd hollen of stilstaan. Keihard aan de slag om de deadlines te halen, laatste klussen afronden en overdragen waar nodig. Of het andere uiterste: als een nachtkaarsje uitgaan, onverwacht indalen en je afvragen hoe het verder zal gaan. Het lijkt wel of er niets zit tussen dat hollen en stilstaan.

Vanaf januari dit jaar kijk ik al uit naar de zomerperiode, de vakantietijd, zon, zee en lucht. Het plan is om er 6 weken tussenuit te breken, gewoon even helemaal nietsdoen. Thuis rommelen, een weekje op Texel slenteren en wachten op de nieuwe kuikens die geboren worden. Dat vooruitzicht heeft me ook op de been gehouden. Maar tegelijkertijd is er ook steeds die twijfel en toenemende angst. Ga ik het echt doen als het zover is? Kan ik me wel losmaken? Kies ik voor mezelf? Kan ik het mijn klanten wel aandoen? Of ga ik toch overstag voor dat ene gesprek, die ene opdracht, die laatste sessie… Blijf ik hollen of kan ik zachtjes indalen zoals ik graag wil?

Het is fascinerend hoe de aanloop naar de vakantietijd bestaat uit hollen óf stilstaan. Hollen duidt vaak op veel werk, veel flow, teveel werk, teveel flow. Een snelkookpan waarin de deadline van de vakantie echt de limit is. En dus stapelen de verplichtingen zich op tot de dag dat het laatste arbeidzame uur werkelijk verstreken is.
Hollen kan ook duiden op persoonlijke stressfactoren. Een ultieme drive om aan alle verwachtingen te kunnen blijven voldoen, ook al heb je officieel vrij.  Het kan een mentaal probleem zijn of gewoon ‘aard van het beestje’.

Stilstaan in de aanloop naar vakantie is een heel ander geval. Het klinkt op voorhand niet zomaar veelbelovend. De opdrachten lopen af, de flow is eruit,  de depressie ligt misschien op de loer… Hoe zal het na de vakantie verdergaan? Hoe wil ik graag dat het verdergaat? Wat moet ik doen om in business te blijven? Toch is een moment van bezinning voor de meesten van ons hard nodig. Eindelijk tijd om te recapituleren: Wat heb ik gedaan dit jaar, wat vind ik daarvan, wil ik zo verder of kies ik toch voor een andere koers. Als dat het startpunt van je vakantie is dan heb je zeeën van tijd om daar rustig op verder te kauwen. Heerlijk toch?

Ik ken het hollen heel goed uit eigen ervaring. Het heeft mijn leven bij tijd en wijle behoorlijk beheerst. Altijd maar doorgaan, onder het motto: ‘Geef nooit op!’ Het gevoel van stilstaan ken ik echter ook heel goed. Vaak geboren uit noodzaak. Een kwestie van krakend tot stilstand komen om vervolgens eindelijk de blik naar binnen te richten. Reflectie op de zin van mijn handelen en mijn bestaan.

Hollen en stilstaan. Twee kanten van dezelfde medaille. Ik denk dat mensen veel beter zijn in hollen dan dat ze zich echt realiseren. Daarin schuilt ook het dilemma van onthaasten. ‘Bewust stilstaan’ wint het namelijk niet zomaar van die onbewuste drive om te blijven hollen. Hoe beter je bent in hollen, des te harder je zal moeten werken om ook eens op tijd stil te staan. Zie daar mijn uitdaging van dit jaar.

Maar soms is het lot ons gunstig gezind! De door mij zo vurig gewenste vertraging lijkt zich momenteel vanzelf te voltrekken, een natuurlijk proces waar ik geen invloed op heb. Onbedacht, onverwacht, zomaar voor mijn deur. Sneller dan gedacht een traject afgerond, problemen die zich als vanzelf oplossen, en een ‘to-do’ list die voor het eerst in mijn bestaan up to date lijkt te zijn. Het heeft even geduurd, maar ik heb deze situatie nu omarmd!! Ik moest even slikken, en ja het is oprecht even wennen, maar ik ga er echt van genieten.

Ik besef nu dat er voor mij niets is tussen hollen en stilstaan. Het is het één of het ander. Allebei goed. Maar zoals het dit jaar gaat, daar teken ik voor. Ik gun ieder van mijn collega’s zo’n cadeautje.

Sandra Rethmeier, A&O-psycholoog en eigenaar van Spiral Consult.

Reageren? Mail naar A&O-items.