rechtenvrij nick-faltermeier-98575

Jeukende handen

Afgelopen weekend nam ik een aantal rapporten door over de werkgelegenheid bij psychologen. Het waren redelijke en afgewogen verslagen vol genuanceerde adviezen, ramingen, standen van zaken, instroomadviezen en andere berekeningen. Ik dacht ook nog even aan het evc-traject – erkenning voor verworden competenties – iets waar we al tien jaar mee bezig zijn en wat niet goed van de grond komt. En opeens werd ik heel erg kriebelig.

Het is goed dat er zo overlegd wordt, het is belangrijk dat dit soort processen doorgaan, er moet op het geld gelet worden, alle belangen moeten tegen elkaar worden afgewogen. Maar er is ook een andere kant.

Er zijn veel mensen die behoefte hebben aan zorg. En zowel zijzelf, als hun directe omgeving én de maatschappij hebben er baat bij als ze dat snel krijgen.

Daarnaast zijn er ambitieuze jonge psychologen die maar moeilijk aan het werk kunnen komen of die moeilijk doorstromen. Soms komen er op één functie honderden reacties binnen. Er zijn beginnende psychologen die worden afgewezen voor een werkervaringsplaats – een tijdelijke functie waar ze ervaring kunnen opdoen, maar waarvoor ze niet betaald krijgen – met als reden dat ze te weinig werkervaring hebben. Jonge psychologen die geen opleidingsplek kunnen vinden en dus niet tot gz-psycholoog kunnen worden opgeleid.

En tot slot heb je instellingen die een zorgplicht hebben, die onvervulde vacatures hebben of anders in ieder geval lange wachtlijsten.

Er zijn dus potentiële cliënten, ambitieuze psychologen en goedwillende instellingen. Het is politiek ook geen issue: we moeten goede zorg bieden aan mensen die dat nodig hebben. Daar is helemaal niemand op tegen.

Het probleem is natuurlijk geld. Het mag allemaal niet onbetaalbaar worden. Dat snap ik, nee, daar ben ik het helemaal mee eens. En natuurlijk moeten alle zaken zorgvuldig tegen elkaar afgewogen worden. Maar los daarvan, ik kan mij echt niet voorstellen dat wij als beschaafd land het niet georganiseerd krijgen.

Uiteindelijk wordt het vast wel geregeld en moet er een inhaalslag gemaakt worden. Maar dat kost tijd, heel veel tijd. Tijd waarin mensen rondlopen met problemen en ongelukkig zijn. Tijd waarin jonge werkeloze psychologen staan te popelen om echt aan de slag te gaan, maar onder hun niveau werken of niet verder opgeleid worden en gedemotiveerd raken.

Waar het eigenlijk om gaat als ik zo’n rapport doorblader, is dat ik geen urgentie voel. En die moet er wel zijn. Daarom dacht ik: het is aan ons, de beroepsvereniging, om die urgentie nadrukkelijker naar voren te brengen. We zijn soms iets te geduldig en te afwachtend. Er mag van mij wat meer actie komen. Ik vind dat we het belang voorop moeten stellen. Dat er veel meer opleidingsplekken moeten komen. Wij moeten duidelijker communiceren dat psychologen de mogelijkheid geboden wordt om zorg te kunnen bieden. Mijn handen jeuken om dat met daadkracht te realiseren.