“Een nieuwe lente, een nieuw geluid”

Bij de lokale verkiezingen stemde ik bewust op Groen Links. Mijn keuze was weldoordacht. Als geboren en getogen Amsterdammer zie ik hoe de stad steeds meer verworden is tot een stad van ‘buitenlanders’.

Nee, ik heb het niet over de kansarme categorie economische en/of politieke vluchtelingen die hun terechte heil zoeken in ons land, maar over de nieuwe generatie buitenlanders. Ook wel expats, M&A advocaten, vastgoedmagnaten, captains of industry genoemd.

Waarschijnlijk denkt u… de categorie waar je als zorgbestuurder zelf ook toe behoort met een ruim bovenmodaal salaris en u heeft natuurlijk volkomen gelijk. Het enige recht van spreken is dat ik zelf geboren en getogen Amsterdammer ben. En, opportunistisch als ik ben, denk ik dat ik net iets meer recht van spreken heb dan de bedenkers van het nieuwe akkoord. Immers, van de 8 nieuwbenoemde wethouders, is er welgeteld eentje een echte Amsterdammer.

 

Groeiende ongelijkheid

De keuze voor Groen Links was makkelijk. De ongelijkheid in de stad groeit. De huizen zijn de laatste 5 jaar 60% in waarde gestegen, waardoor er zich zo langzamerhand een tweedeling in de stad voordoet. Je bent rijk of arm. Een sociale huurwoning of een onbetaalbaar huis met her en der wat scheefhuurders. De middenklasse zal op korte termijn verdwijnen.

Ik herinner mij de uitspraak van Groen Links leider Rutger Groen Wassink in 2016: “Niemand hoeft meer onder een brug te slapen”. Hij doelde daarbij op illegalen die zonder de opvang noodgedwongen op straat moesten slapen. Ik dacht daarentegen in eerste instantie aan de vele daklozen die kampen met psychische stoornissen en daardoor een ongewild leven op straat doorbrengen geteisterd door schizofrenie en bijkomende wanen, hallucinaties, middelenmisbruik en veelal schulden en een slechte gezondheid.

Stel dat zij allen weer een woning kunnen krijgen. Een mooi humaan toekomstbeeld.

 

Nieuw coalitieakkoord

Ik keek dus uit naar het nieuwe coalitieakkoord dat onlangs gepresenteerd werd met de titel: “Een nieuwe lente, een nieuw akkoord”. Ik citeer even uit hun werk:

“Onze stad is een verbonden stad. Er is vrijwel geen enkele wereldstad waarin zoveel mensen met evenzoveel verschillende achtergronden met elkaar samenleven. Dat voelt zo normaal, maar is niet vanzelfsprekend. Als we niet opletten nemen de verschillen tussen arm en rijk toe, zet ongelijkheid zich nog meer vast in ruimtelijke segregatie, en sijpelt het gif van racisme en discriminatie verder onze stad binnen waardoor individuen en groepen tegenover elkaar komen te staan”.

Prachtig verwoord.

 

Oplopend tekort aan hulpverleners

Ongelijkheid en ruimtelijke segregatie, daar wil ik iets aan toevoegen. De GGZ zal tot aan 2025 een oplopend tekort hebben van 190.000 hulpverleners. Landelijk gezien. Dat tekort zal zijn beslag krijgen in grote steden, zoals Amsterdam. Dit betreft vooral verpleegkundigen, maar ook psychologen. We hebben nu al dagelijks last van deze tekorten. Door deze tekorten zie je een steeds langere wachtlijst ontstaan.

Verpleegkundigen en psychologen kunnen geen woning meer kopen in een grote stad. In Amsterdam al helemaal niet meer, maar de andere grote steden volgen. Waar Amsterdam een waardevermeerdering kent van 60% voor een gemiddeld huis, volgen de aangelegen randgemeenten met een verhoging van 30 tot 45%.

Een psycholoog of verpleegkundige kan geen huis kopen en wil er dus ook niet werken.

Nog minder zorg. Nog meer wachtlijsten.

 

Voorrang op (sociale) huisvesting

Alhoewel Links Amsterdam zich opmaakt om de komende vier jaar een robbertje te vechten met het kabinet, hoop ik -op dit terrein- op een vurige coalitie tussen Den Haag en de grote steden.

Sterker nog, minister Blok van Wonen, vindt dat verpleegkundigen en psychologen die voor hun beroep echt in een grote stad moeten wonen, ook voorrang zouden moeten krijgen op (sociale) huurwoningen.

Laten we niet alleen zorgen voor de sociaal zwakkeren in onze maatschappij, maar ook investeren in hen die elke dag weer voor ze klaar staan. Stel een quotum op voor voorrangswoningen voor onze hulpverleners.

Doen we het niet, dan krijgen we een nijpend personeelstekort in de grote steden en zal de coalitie falen in haar beleid om Amsterdam niet alleen de welvaart, maar ook de zorg en het welzijn te geven die deze mooie stad verdient.

Jeroen Muller
Voorzitter NIP