Blog Jeroen Muller: Dank!

34 Graden buiten, tropenroosters op school, een NL-alert vanwege een landelijke telefoniestoring bij KPN, vertragingen met verschillende treinen naar Utrecht. Dat waren de omstandigheden op 24 juni. De dag dat ik de laatste Ledenraad mocht meemaken in het kantoor van het NIP.

 

Het gevolg was dat een aantal leden met enigszins bezweet en rood hoofd gehaast binnen kwamen lopen in de vergadering. Met als resultaat dat er voldoende quorum was om de vergadering door te zetten en de besluiten ook echt rechtsgeldig te laten zijn.

 

Maar ondanks de bijzondere gebeurtenis was deze vergadering vooral voor mij bijzonder. Het was mijn laatste vergadering bij het NIP, na zes jaar vicevoorzitter en voorzitter te zijn geweest, waarin ik het stokje mocht overdragen – met trots – aan mijn nieuwe opvolger: Hans de Veen.

 

Zes jaar NIP. Het mogen optreden met als enig doel de leden te dienen en zoveel als mogelijk hun standpunt naar voren te mogen brengen. En dat in een gezondheidszorg die internationaal bekend staat als een van de beste van de wereld. Waar zowel de toegang, beschikbaarheid van professionals en de kwaliteit internationaal als zeer hoog wordt ervaren.

 

Maar ook een gezondheidszorg met grote problemen. Wachtlijsten, professionals die door overmatige administratie hun zingeving aan het verliezen zijn, ingewikkelde Kwaliteitsstatuten die bedoeld waren voor betere kwaliteit en zeggenschap bij de cliënt maar uiteindelijk een grote drempel zijn voor psychologen om hun werk te kunnen doen, en al wat dies meer zij.

 

In een maatschappij die eveneens grote problemen kent met eenzaamheid bij ouderen, exclusie van kwetsbare mensen, toenemende tweedeling, problemen in de veiligheid. Er zijn nog zoveel zaken waar het NIP een positieve bijdrage kan leveren. We zijn nog lang niet klaar.

 

We leven in een maatschappij die vraagt om de aandacht en reflectie van psychologen – in al hun verscheidenheid – die bij uitstek betekenis kunnen geven aan wat er om ons heen gebeurt.

 

Zes jaar lang optrekken met directeuren-generaals van VWS en hun ambtenaren, het ZIN en de NZa, met verzekeraars en leden van andere beroepsverenigingen. Met onze achterban en de hardwerkende club medewerkers in het bureau van het NIP. Wat een prachtige tijd was het toch.

 

Het resultaat: een vernieuwd NIP als gevolg van een herstructurering met een nieuwe beleidscyclus waarin meer inbreng is door de leden via de Ledenraad. Een nieuwe Ledenraad met allemaal -stuk voor stuk – gemotiveerde positief-kritische leden die het Bestuur helpen om te klankborden, zodat het bestuur de juiste dingen doet. Hoe mooi kan het NIP zijn?

 

Het NIP dat een belangrijke initiatiefnemer is geweest in de op te richten Federatie voor Psychologen, Psychotherapeuten en Pedagogen. Het zoeken naar een balans waarin we vooral keken naar wat ons bindt in plaats van wat ons scheidt.

 

Successen in de hoofdlijnakkoorden; het model van Transparantie en Gepast Gebruik met als doel om terug te gaan naar de essentie van ons werk: goede kwaliteit van zorg. En met als doel het vertrouwen te winnen van zorgverzekeraars omdat we gewoon goed zijn in wat we doen: betrokken hardwerkende professionals die uitstekende zorg verlenen. Het binnenhalen van een veel grotere capaciteit opleidingsplaatsen voor de Master-psycholoog om gz-psycholoog te worden, de erkenning van VWS dat de K&J-psycholoog nu toch in het BIG-register mag komen.

 

Secties die een nieuwe ontwikkeling aan het doormaken zijn met een nieuw sectiebestuur zoals bij de A&O psychologen. En secties die al jarenlang aan de weg timmeren waarin een meer dan uitstekend voorzitter al decennia belangen behartigt voor hun club, zoals bij de sectie Ouderen. En al die andere secties….te veel om op te noemen. Ledenpeilingen om feedback te krijgen van onze leden, veel meer interactie met de achterban.

 

Al deze ontwikkelingen waren niet ‘mijn’ verdienste, maar een verdienste van ‘onze’ samenwerking, ‘onze’ sterke overtuiging dat het beter kan, ‘ons’ geloof in ‘ons’ prachtige vak waarin we ‘onszelf’ ten dienste stellen van anderen, van de maatschappij. Er is geen mooier beroep dan het zijn van psycholoog!

 

Ik ben enorm trots op ‘mijn club’, op de betrokkenheid die ik gezien heb, op de verbondenheid onderling, op het feit dat we de wereld écht beter willen maken, op de standvastigheid om ons niet over te leveren aan een zinloos systeem en aan de toenemende samenwerking binnen het NIP en tussen de secties.

 

Ik ben trots om in het bestuur gezeten te hebben. Het voelde aan als een enorme eer.

 

Dank voor de samenwerking, dank voor het vertrouwen en dank voor jullie niet aflatende betrokkenheid.